İlk olarak vücut hatlarım.
Dış çizgiler.
Acele etmeyin.
Bana bakmakla geçirin vaktinizi.
Kollarımın nasıl konumlandığını inceleyin.
Ellerimin de.
Şu resmi kim çıkardı?
- Depodaydı. Hata mı ettim? - Evet.
Siz mi yaptınız?
Evet.
Uzun zaman önce.
İsmi nedir?
Alev Almış Bir Genç Kızın Portresi.
Çeviri: manuel mandalina & nestor İyi seyirler...
Nereden gideceğim?
Ağaçlara doğru ilerleyin.
Ben Marianne.
Burası misafir odasıydı. Hiç kullanıldığını görmedim.
- Uzun zamandır mı buradasınız? - Üç yıldır.
- Seviyor musunuz burayı? - Evet.
Bırakayım da kurulanın.
Kusura bakmayın, başımın çaresine baktım. Acıkmıştım.
- Hiç şarap var mı? - Var.
Bir şey sorabilir miyim?
Genç hanım nasıl biri?
Onu pek tanımıyorum.
Üç yıldır yanındasınız ama.
Birkaç hafta önce geldi ancak.
Nereden?
Benedikt Manastırı'ndan.
Kutsal öğretiyi terk mi etti?
Eve onlar getirdi.
Kız kardeşi öldü.
Evlenmesi gereken o muydu?
Hastalığı var mıydı?
Hayır.
İşi becerebilecek misiniz?
Hangi işi?
Onu resmetmeyi.
Neden soruyorsunuz?
Başka bir ressam daha gelmişti.
Başaramadı.
Ne oldu?
Bilmiyorum.
Maalesef sadece bu var.
Henüz elbisesi yok, rahibe kıyafetini giyiyor.
- Saçları sarı mı? - Evet.
İşimizi görür.
Bu tabloyu biliyor musunuz?
Babam yaptı.
İlk eserlerinden biri.
Evliliğimden önce Milano'daydı.
Kızımın talibi Milanolu. Portreyi beğenirse oraya gideceğiz.
Gideceksiniz.
Size şundan bahsetmem gerek:
Sizden önceki ressamın canına okudu. Çok basit bir sebepten: Poza itiraz etti.
- O, yüzünü hiç görmedi. - Neden resmedilmek istemiyor?
Bu evliliği kabul etmiyor.
Habersizce çizmelisiniz.
Sizi, yürüyüşlerine eşlik edeceksiniz sanıyor.
Çok sevindi.
Geldiğinden beri dışarı çıkmasına izin vermiyorum.
Neden?
Kız kardeşini yeterince sakınmadım.
Ona göz kulak olacağımı düşünüyor.
Ama siz gözlemleyeceksiniz.
- Resmini bu şekilde yapmak mümkün mü? - Bir arkadaş olmaktan fazlası lazım.
Portre buraya benden önce vardı.
Odaya ilk girdiğimde, duvara asılı resmimle yüz yüze buldum kendimi.
Beni bekliyordu.
Çıkmak için bekliyor.
İçeri girin.
Anlatın bana, hanımınıza ne oldu? Nasıl öldü?
Uçurumun kenarında yürüyorduk. Arkamdaydı, sonra gözden kayboldu.
Aşağıda parçalanmış bedenini gördüm.
- Düşüşünü gördünüz mü? - Hayır.
Sanırım kendini attı.
Neden böyle düşünüyorsunuz?
Çığlık atmadı.
Yıllarca bunun hayalini kurdum.
Ölmenin mi?
Kaçmanın.
Saçıyla kapansa da biri kulağı izleyip kıkırdağı yakından çalışmalı.
Sıcak ve şeffaf bir tonda olmalı. Her zaman koyu duran delik hariç.
Bu ton, ışıkta bile, daha çıkık olan yanağı öne çıkarmalı.
Kitap getirdiniz mi?
Evet.
Ödünç alabilir miyim?
Gidip alayım.
Teşekkür ederim.
Burada yatmanız ilginç.
Hanımefendi.
Hanımefendi!
Sizi bekliyor.
Alt katta mı?
Yüzünüzü sarmalıyım. Hava rüzgârlı.
Denize girmek istiyorum.
- Daha dingin bir günde. - Peki.
- Ne kadar kalacaksınız? - Altı gün daha.
Yüzme biliyor musunuz?
Bilmem.
Bilmiyorsanız çok tehlikeli olur.
Demek istediğim, yüzüp yüzemeyeceğimi bilmiyorum.
Nasıldı bugün?
Zor.
Hep önümde duruyor ve sahilde tek başına yürüyor.
Resme başladınız mı?
Daha değil.
Gülümseyişini bile göremedim.
Şakalaşmayı denediniz mi?
Yarım mı kalmış?
Kız kardeşim dikiyordu.
Ölmek istediğini düşünüyor musunuz?
Bunu sormaktan çekinmeyen ilk kişisiniz.
Aranız bozuk muydu?
Çok değil ama evet.
Son mektubunda özür dilemişti. Bir sebep yokken.
Ne için özür dilemiş olabilir?
Beni kaderime terk ettiği için.
Korkunç bir şeymiş gibi söylüyorsunuz.
Evliliğim hakkında ne biliyorsunuz?
Sadece talibinizin Milanolu bir beyefendi olduğunu.
Benim de tek bildiğim bu. Neden endişelendiğimi anlıyorsunuzdur.
Bu açıdan bakınca, evet.
Söylediğim gibi işte.
Manastırda kalmayı mı tercih ederdiniz?
Faydaları olan bir hayat o. Kütüphane var.
Şarkı söyleyebiliyor veya dinleyebiliyorsun.
Ve eşitlik hoş bir duygu.
Manastırı adil bulmuyorum.
İlk cemaatimden sonra bıraktım.
Defterimin kenarına çizim yaptığım için beni cezalandırdılar.
Çizim mi yapıyorsunuz?
Evet, kendi çapımda.
Ya siz? Ne zaman evleneceksiniz?
Evlenir miyim bilmiyorum.
- Mecbur değil misiniz? - Hayır.
Babamın işini devralacağım.
Seçim hakkınız var. Bu yüzden beni anlamıyorsunuz.
Sizi anlıyorum.
Nasıl gidiyor?
Geç saatte döndük ve çalışmak için pek ışık yoktu.
Onu yarın burada tutayım. İlerleme kaydetmek için özgür olursunuz.
Belki de tek başına dışarı çıkmasına izin verebilirsiniz.
Korkmayın, üzgün değil. Fakat öfkeli.
Öfkesinden haberim yok mu sanıyorsunuz?
Pekâlâ farkındayım.
Ben de öyle.
İtalyanca'yı nerede öğrendiniz?
Milano'da.
Milano'yu biliyor musunuz? Geri dönmek için sabırsızlanıyorum.
Yirmi yıldır gitmedim. Ona Milano'nun hoş bir yer olduğunu anlatın.
Hayatının güzelleşeceğini de.
Benimle fazla konuşmuyor.
Onu buranın zenginleriyle evlendirmiyorum. Farklı bir yere götürmeye çalışıyorum.
Orada daha az sıkılacak.
- Siz de öyle. - Doğru. Neden olmasın?
Sahille beraber sizi de terk edeceğim.
Paris'e dönmeniz gerekmiyorsa, portresini yaptırmak isteyen bir arkadaşım var.
Teşekkürler.
Kolay bir iş olmaz.
Arkadaşım biraz çirkin.
Çok çirkin.
Beni güldürdünüz.
Gülmeyeli epey olmuştu.
Ben bir şey yapmadım.
Buradasınız ya işte.
Eğlenmek için iki kişi gerek.
Marianne?
Tütününüz var mı?
Var.
Anneniz yarın yalnız çıkmanıza müsaade edecek.
Özgür olacaksınız.
Yalnızlık, özgürlük anlamına mı gelir?
Öyle değil mi?
Yarın anlatırım.
Ayine gideceğim.
- Cemaate katılmak için mi? - Müzik dinlemek istiyorum.
- Org müziği güzel ama kasvetli. - Bildiğim kadarıyla öyle.
- Hiç orkestra dinlemediniz mi? - Hayır.
Siz dinlediniz mi?
Bahseder misiniz?
Müziği anlatmak kolay değil.
Bu nedir?
Sevdiğim bir parça.
Neşeli mi?
Değil ama hayata dair.
Yaklaşan bir fırtınayla ilgili.
Böcekler bunu duyuyor.
Tedirgin oluyorlar. Sonra fırtına kopuyor.
Şimşek ve rüzgârla beraber.
Hatırlayamıyorum...
Gerisini dinlersiniz. Milano bir müzik şehridir.
Öyleyse Milano için sabırsızlanıyorum.
İyi şeyler olacağını söylüyorum.
Durup durup bunu söylüyorsunuz.
Avutmaya çalışıyorsunuz.
Ayin nasıldı?
- Neşeli görünüyorsunuz. - Epey şarkı söyledim.
- Şimdiden bırakıyor musunuz beni? - Evet.
Yarın gelecek misiniz?
Evet.
Tek başımayken, bahsettiğiniz o özgürlüğü tattım.
Fakat yokluğunuzu da hissettim.
Portre bitti.
Sizi tatmin etti mi?
Öyle sanıyorum.
Gidip bakalım.
Bir şey rica edebilir miyim?
Buyurun.
Önce ona göstermek istiyorum.
Gerçeği kendim anlatayım.
Anladım.
Size çok düşkün.
Nereden biliyorsunuz?
Hakkınızda konuşuyor.
Héloïse...
Size bir şey anlatmam lazım.
Ben bir ressamım.
Buraya resminizi yapmaya geldim.
Portrenizi tamamladım.
Sürgünün cazibesini neden övdüğünüzü şimdi anlıyorum.
Suçlu hissettiniz.
Gidiyor musunuz?
Bugün içinde, annenizle beraber.
O zaman bugün denize gireceğim.
Peki yüzebilir misiniz?
Yapabilir miyim hâlâ bilmiyorum.
Beni gördünüz mü?
Yüzebilirsiniz.
Hadi dönelim.
Bu bütün o bakışlarınızı açıklıyor.
Diyeceğiniz bir şey yok mu?
Bu ben miyim?
Evet.
Beni böyle mi görüyorsunuz?
Sadece ben değil.
Ne demek istiyorsunuz?
Kurallar, gelenekler, görüşler var.
Hayat yok mu diyorsunuz yani?
Varlık yok mu?
Varlığınız, gerçeklikten yoksun olabilecek uyduruk, gelip geçici anlardan ibarettir.
Her şey uçup gitmez.
Bazı duygular derindir.
Gerçek şu ki bu bana yakın bir durum değil, farkındayım.
Ama size yakın olmamasını daha üzücü buluyorum.
Bunu nereden biliyorsunuz?
Sanat eleştirmeni olduğunuzu bilmiyordum.
Ben de ressam olduğunuzu bilmiyordum.
Annemi getireceğim.
Yeterince iyi olmadı. Baştan başlayacağım.
Şaka yapıyor olmalısınız.
Kusura bakmayın.
Tatmin edici değildi.
Beceriksizsiniz demek ki. Gidebilirsiniz.
Kalıyor.
Ona poz vereceğim.
Sahi mi?
Evet.
Neden?
Senin için fark eden bir şey var mı?
Yok.
Beş günlüğüne uzağa gideceğim. Döndüğümde bitmiş olacak.
Kararı da ben veririm, siz değil.
Anlaşıldı mı?
Küçüklüğündeki gibi hoşça kal de.
Oturun.
Göğsünüzü bana doğru çevirin.
Biraz daha.
Başınızı hafifçe döndürün.
Kolunuzu şuraya koyun.
Öyle değil. Müsaade eder misiniz?
Ellerinizi birleştirin.
Diğer taraftan.
Böyle.
- Rahat mısınız? - Evet.
- Bu pozisyonu koruyabilir misiniz? - Evet.
Bana bakın.
Sıcak size iyi gelir.
Kiraz çekirdeği sıcağı tutar.
Teşekkür ederim.
Genelde ayda bir adet olurum ama bu ay gecikti.
Kaç seferdir gecikiyor?
Üç oldu.
- İlk kez mi başınıza geldi? - Evet.
- Çocuk istiyor musunuz? - Hayır.
Gelip bakması için Madam'ı bekliyordum.
- Yapamayacağım. - Biraz daha.
Devam edemiyorum.
Hayır.
Çiçek açmamış olması gerekiyor.
Hazır.
- Yeterli olacak mı? - Göreceğiz.
Hiç başınıza geldi mi?
Evet.
Hiç aşık oldunuz mu?
Evet.
Nasıl bir şeydi?
Anlatması zor.
Demek istediğim, nasıl bir histi?
Sizi gülümsetemiyorum.
Bir an için yaptım sanıyorum ama bir anda kayboluyor.
Öfke her zaman önce gelir.
Özellikle de sizin için.
Sizi kırmak istemedim.
- Kırmadınız. - Kırdım, biliyorum.
Alındığınız zaman ellerinizi böyle yapıyorsunuz.
- Gerçekten mi? - Evet.
Utandığınız zaman...
...dudaklarınızı ısırıyorsunuz.
Sinirlendiğinizde ise...
...gözünüzü kırpmıyorsunuz. - Her şeyi biliyorsunuz.
Bağışlayın ama sizin yerinizde olmak istemezdim.
Aynı yerdeyiz.
Tam olarak aynı yerde.
Buraya gelin.
Gelin.
Yaklaşın.
Bakın.
Siz bana bakarsanız...
...ben kime bakacağım?
Ne diyeceğinizi bilmediğinizde alnınıza dokunuyorsunuz.
Kontrolü kaybettiğinizde kaşlarınızı kaldırıyorsunuz.
Bir sorun hissettiğinizde ise...
...ağzınızdan nefes alıyorsunuz.
- Dokunmadım! - Ben kazandım.
- Dokunmuştunuz.
Odaklanın.
Sizde.
- Hile yapıyorsunuz. - Hile yapmıyorum, hızlı oynuyorum.
- Rica ederim. - İki.
- İki kart. - İki mi?
İki altılı.
- Ben kazandım. - Evet, kazandınız.
Sizde. Hayır, devam edin.
Hadi.
Boğazınızı açın.
Biraz daha.
Aklınızda müstakbel kocam var.
Nü model çizimleri de yapıyor musunuz?
- Kadınları, evet. - Erkekleri niye değil?
Hakkım yok.
Neden?
Kadınım çünkü.
Utanıyor musun?
Mükemmel resimler yapmamızı engellemek için bir yöntem.
Erkek anatomisi fikri olmadan, bütün büyük temaları kaçırıyoruz.
Nasıl başa çıkıyorsunuz?
Gizli gizli yapıyorum.
Müsamaha ediliyor.
Modellerinizi eğlendirmek için onlara neler anlatıyorsunuz?
- Sıkıldınız mı? - Hayır.
İlgimi çekiyorsunuz.
Bugün dikkat çekici bir teniniz var.
Çok zarifsiniz.
Güzel poz veriyorsunuz.
Hoşsunuz.
İşte böyle diyorum onlara.
Ve sonra, sözlerine eşlik eden lirinin tellerine vurdu, kanıyordu.
Ey, tüm ölümlülerin indiği yeraltının tanrısı,
karımı aramak için geldim buraya.
Üstüne bastığı yılan onu zehirledi ve gençliğini elinden aldı.
Sana yalvarıyorum, Eurydice'in erken ölümünün düğümünü çöz.
Senin olmayan tek bir şey yoktur.
Hepimizin varacağı yer burası. Burası bizim son durağımız.
Tüm insanlığa hükmeden sensin.
Bir avuç ömrünü tükettikten sonra, senin olacaktır o.
Eğer kader bu iyiliği karımdan esirgerse, ben de dönmemeye kararlıyım.
İkimizin ölümünün de keyfini çıkarabilirsin.
- İkna edici. - Hem de nasıl.
Umarım evet derler.
Sonra, ilk kez, gözyaşları bu sözcüklere yenik düşen Eumenides'in
yanaklarını ıslattı.
Ne kralın gelini ne de yeraltı hükümdarı duasına dayanabilirdi.
Eurydice'i çağırdılar.
Oradaydı, taze ruhların arasında, yarası yüzünden topallaya topallaya yaklaştı.
Yeryüzüne çıkana dek eşine bakmaması şartıyla Orpheus'u verdiler.
Yoksa bu iyilik geri alınacaktı.
Derin bir sessizlikle, eğimli bir yola koyuldular.
Sarp ve karanlık, kalın bir sisle örtülü...
Yüzeye varmak üzereydiler, tam eşiğe gelmişlerdi ki,
Eurydice'i kaybetme korkusu ve onu görmek için sabırsızlanmasıyla...
...birden sevdiğine döndü ve o anda eşi aşağıya doğru çekildi.
Bir an onu kucaklamak için uzandı ve tutmak istedi.
Zavallı elleri yalnızca boşluğa dokunabildi.
İkinci kez ölmüştü, şikayet etmedi.
Tek hatası onu sevmekti.
Korkunç.
Zavallı kadın. Adam niye ona baktı?
Ne olursa olsun yapmaması söylenmişti.
- Sebepleri vardı. - Öyle mi?
Tekrar okuyun.
Yüzeye varmak üzereydiler, tam eşiğe gelmişlerdi ki,
Eurydice'i kaybetme korkusu ve onu görmek için sabırsızlanmasıyla...
...birden sevdiğine döndü.
Hayır, kaybetme korkusuyla ona bakamaz.
Bu bir sebep değil. Yapmaması söylenmişti.
Delicesine seviyordu. Dayanamazdı.
Bence Sophie haklı.
Dayanabilirdi. Ciddi sebepler değil bunlar.
- Belki de bir seçim yaptı. - Ne seçimi?
Onun hatırasını seçti. Bu sebeple döndü.
Bir aşığın seçimini değil, bir şairin seçimini yaptı.
Zar zor duyulan son bir "Elveda." dedi...
...ve sonsuz derinliğe düştü.
Belki de kadındı, "Bana bak." diyen.
Hamile olduğunu ve iki gün içinde dönmemi söyledi.
Sizinle geleceğim.
- Héloïse nasıl? - İyi değil. Yemek yemek istemiyor.
Korktuğunuz düşünmüştüm.
Haklıydınız.
Korkuyorum.
Bütün aşıklar yeni bir şey keşfettiğini mi sanır?
Jestleri bilirim.
- Sizi beklerken hepsini hayal ettim. - Beni mi hayal ettiniz?
Hayır.
Sizi düşündüm.
Artık gelmemi istemiyor musunuz?
Geliyorum.
Uyanın.
Bekle.
İşte oldu.
Geriye yat.
Bacaklarını kaldır.
İşte.
Sağ ol.
Derin nefes al.
Bakın.
Gidin uyuyun.
Ben ona bakarım.
Uyumak istemiyorum.
Sophie?
Uyuyor musunuz?
Hayır.
Kalkabilir misiniz?
Yardım edin.
Eşyalarınızı alın. Resim yapmaya gidiyoruz.
Sophie... Buraya gelin.
Oturun.
Yaklaşın.
Yatın.
Ona bakın.
Sırtınızı biraz geri çıkarın.
Sophie... Kafanızı düz tutun.
Evet.
- Kesin şunu. - Neyi?
Ne yapıyorsanız.
Ciddi olun.
Kıpırdamayın.
Şölendeki bir kadından satın aldım. Bir tür bitki.
Seni uçurabilir, dedi.
- Daha önce denediniz mi? - Hiç denemedim.
- İster misiniz? - Şimdi mi?
Zamanı uzattığını söyledi.
Gözleriniz.
İçmeniz lazım.
Bu sefer beğendim.
Belki de sizi daha iyi tanıdığım içindir.
- Belki de ben değişmişimdir. - Belki.
Son yaptığınızı benim için yok etmediniz.
Kendiniz içindi.
Bunu da yok etmek isterim.
Neden?
Böylece size bir diğerini verebilirim.
Korkunç bir şey.
Şimdi bana biraz sahipsiniz ve bana kin besliyorsunuz.
- Hayır. - Evet.
Siz de biliyorsunuz.
Benim tarafımda değilsiniz. Bundan sonrası için suçluyorsunuz. Evliliğim için.
Beni desteklemiyorsunuz.
Haklısınız.
Devam edin.
Kalbinizden geçenleri söyleyin.
- Daha cesursunuz sanmıştım. - Ben de sizi öyle sanmıştım.
Demek öyle.
Beni uysal buldunuz.
Daha da kötüsü...
Beni yardakçınız olarak düşlediniz.
- Benim hazzımı düşlediniz. - Umuttan kaçınma yolu bu.
Siz rahatlatacaksa beni mutlu ya da mutsuz hayal edin.
Ama suçlu hayal etmeyin.
Direnmemi tercih ederdiniz.
Evet.
Bunu istiyor musunuz?
Cevap verin.
Hayır.
- Héloïse'i gördünüz mü? - Hayır. Odasında değil.
Bir haber geldi.
- Madam yarın dönüyormuş. - Çok iyi.
Hazır olacak mısınız?
Evet.
Beni affedin.
Affedin n'olur.
Anneniz yarın dönüyor.
Buraya gelin.
Benimle.
Bittiğini ne zaman öğreneceğiz?
Bir an duracağız.
Bitti.
Kimin için bu?
Benim için.
Bu resmi sonsuza dek yapabilirsiniz.
Evet.
Bir süre sonra,
beni düşündüğünüzde...
...onu göreceksiniz.
Sizin resminiz yok bende.
Resmimi mi istiyorsunuz?
Evet.
Hangisini?
Şunu.
Kitabınızı verin.
Bir sayfa söyleyin.
28.
Gözleriniz kapanıyor.
Uyuma, uyuma, uyuma, uyuma.
Yeni bir şey hissediyorum.
Ne?
Pişmanlık.
Pişmanlık duymayın.
Hatırlayın.
Mutfakta uyuyakaldığınız o anı hatırlıyorum.
Hatırlayacağım...
Sizi kart oyununda yendiğimdeki o müphem bakışınızı.
O ilk güldüğünüz anı hatırlayacağım.
- Zamanınızı komik olmak için harcadınız. - Doğru. Vakit kaybettim.
Ben de vakit kaybettim.
Sizi öpmek istediğim o ilk anı hatırlayacağım.
Ne zamandı?
Fark etmediniz mi?
Şölende, ateşin başında.
Öpmek istedim, evet. Ama o ilk sefer değildi.
Söyleyin.
Hayır, siz söyleyin.
Hiç aşık olup olmadığımı sorduğunuzda.
Cevap olarak "Evet." diyebilirdim. "Şimdi oldum." diyebilirdim.
Hatırlıyorum.
- Günaydın. - Günaydın.
Gelmişler.
Ne güzel.
Sizin için.
Teşekkürler.
Héloïse... Benimle gelin.
- Bir dakika. - Hayır, şimdi.
Sizin için bir hediyem var.
Burada elveda diyeceğim.
Hoşça kal.
Sağ salim gidin.
Geri dönün.
Beni çok üzgün resmetmişsiniz.
Öyleydiniz.
Artık değilim.
Onu bir kereliğine tekrar gördüm.
- Nöbet mi tutuyorsunuz? - Tepkileri gözlemliyorum.
Benim tepkimi de merak ediyor musunuz? Bu Orpheus muazzam.
Babanız da resimde.
Benim çizimim. Onun adına adadım.
Genellikle, döndükten önce veya Eurydice'in ölümünden sonra resmedilir.
Burada, vedalaşır gibi görünüyorlar.
Onu son bir kez gördüm.
O beni görmedi.
Çeviri: manuel mandalina & nestor